Yazar: yildizlaraltinda

Evim dediğin yerde karton bardakta kahve içmenin hüznü var bu sabah üzerinde..

Eşyaların bavulda yatak odası toplanmamış salon halısız kitaplar kolilenmiş gitmeye hazır bir vaziyette peki ama ne zaman ve nereye? Hazırlıksız hesapta olmayan on ikinci taşınma beş sene de on iki ev bir dolu anı birbirinine benzeyen taşınma sebepleri İNSANLAR..

Sanırım insanlar içinde iyileşemeyen bir yanın var seni hasta olarak bırakmaya yeminli bi dolu insan.İnat ediyorsun onlarla yaşamaya her sonuç hayal kırıklığı.Sokakta yürürken partide eğlenirken kafede çay içerken insanlarla kusursuz bir iletişimin var ama evinde yalnızlığını paylaşmayı sevmiyorsun kapını kapattığında kendin dışında kimseyle yaşayamıyorsun ama bahçede onlarla olan uyumun kusurlarıyla mükemmel bir hal alıyor..

Kabul et kendinle kurduğun iletişimi kimseyle kuramayacak oluşunu kendine anlattıklarını kimsenin dinlemeyecek oluşunu çünkü herkes hasta,yorgun,bencil,acısı olan,anlatmayı seven,dinlemekle işi olmayan,anlamaktan kilometrelerce uzak..

Sanırım biz bu devrin anlatmaya aç anlamaya kör insanlarıyız.Belkide bu durum bizi sokakta kalabalık ama evlerimizde yalnız kılıyor.Belkide bu yüzden kendimizi kaç köyden kovarsak kovalım ait hissedeceğimiz yeni bir köy asla bulamayacağız..

Beton ormanlarda robotlaşmış düşüncelerimizle çürümeye devam sevgili dostlarım..

Hayatınıza ”merhaba” diyen insanlara dikkatli bakın başlarda masum,samimi ve içten görünen bir ”merhaba” bir süre sonra hayat enerjinizin, kahkahalarınızın ve neşenizin son kullanma tarihi olabilir..Bencil,sevgisiz,heveslerinin kurbanı biri çıkar karşınıza ve sizin sevgi temeline dayandırdığınız neyiniz varsa kendi karanlığına doğru çekmeye başlar..Bazı insanlar zaafımız olur bir şekilde kurduğumuz bağın incelmesini kabullenemeyip hiçbir şey olmamış gibi DOST kalması için elimizden geleni yaparız..

Peki Ama NEDEN?

Bir yemek zehirliyse yemeyiz mesela ya da oksijen dengesi bozuk bir alanda yaşamayız bunlar hayatta kalma içgüdümüzün yaptırımlarıdır.Peki bizi ağır ağır zehirleyip etrafımızı saran insanlara neden müsaade ederiz ya da kendimize bu ağır ve sancılı süreyi neden yaşatırız?

Yazdığınızı silmek kadar,sevmediğiniz yemeği yemeyi bırakmak kadar,giymekten sıkıldığınız kıyafeti el bezi yapmak kadar kolay değil çünkü dost bildiğini yanlışlarıyla bırakıp gitmek.Tamam bırakmayalım sevgimizden geleni yapalım DA ya o bundan kurtulmak istemiyorsa ya bencilliğiyle yakıp yıkmaya devam ediyorsa kendi hikayemizi yazıp yaşamamıza destek olmak yerine zehirli bir sarmaşık gibi ilişkimizi,aile bağımızı,sosyal hayatımızı yavaş yavaş karanlığına iten biri nasıl dostumuz olur ki?

Bağımlısı olduğunuz insanlara dikkat edin çünkü bazıları evrenin sırrını şeffaf kılar bazıları su kadar doyurur bazıları kalıcı kahkahanız olur lakin bazıları vardır ki sigaradan daha acılı daha hızlı ve fark ettirmeden yakıp yıkıverir emek emek işlediğiniz dünyanızı..

UNUTMAYIN HEPİMİZ BATAKLIKTA YAŞIYORUZ AMA BAZILARIMIZ YILDIZLARA BAKIYOR..

..SEVGİLERİMLE..

4. gece..

Nefes almayı bırakmış kaç beden gördü gözün? Kaç kere dudaklarından ”ölümlü dünya üzmeyelim üzülmeyelim” diye başlayan cümleler döküldü? ..

Kaçıncı olduğunu bildiğimiz ama bilmeden yola devam ettiğimiz ölümlerle dolu günlerimiz ta ki kendimizinkini görünceye kadar..

Kanından olan birinin ölümünü gömülüşünü adım adım izleyişin,mezarlıktaki taşta bir anda kendi adını görüşün ne hatırlattı sana ne hissettirdi?

Aldığın her nefes yaşadığın her saniye neye kırılıp neye kırılmayacağını,neyi kırıp neyi kırmayacağını aslında..

Gerçekten öğrenebildin mi insan gibi yaşamayı insan olanı yaşatabilmeyi yoksa hala biçilmiş bir rolün eseri olarak sana dikilen pelerinle yoluna devam mı ediyorsun?

Daha kaç cümle sana bildiğin şeyleri söyler kaç cümle kendini sorgulamana iter kaç cümle şaşırtır seni bilmem ama unutma açık olan gözlerin sevgiyi barındırıp haykırmadıkça kapalı olandan daha cansız bakacak hayata..

SEVGİLERİMLE..