Kategori: Genel

 (Okumaya başlamadan önce lütfen adı geçen şarkıyı açınız, hikayeyi kendi sesinizle okumanız dileğiyle..)

YAZAR: Yalnızlık, delilik ve anlaşılamayanlar liginin sokak dövüşüne hoş geldiniz sayın okur.. Evet evet sevgili okuyan sana diyorum çünkü sevgili Ruhi bey tam da önemli bir konuyu tartışırken düşünsel sarayımın orta yerinde beni yapayalnız bırakıp gitmeyi seçtiği için bugün seninle bir başımızayız..Seninle tanışıklığımıza ister tesadüf, ister talih, ister bahtsızlık de sonuç olarak kaderin şubelerinden birinde bir zamanlar merhabalaştık. Bugün bir merhabadan ötesini konuşacağız sayın okur.  İzninizle bugün fona Joe Satriani-The Forgotten koyuyorum, çalarken bana eşlik edin lütfen. Hayatım film olsa finalde kesinlikle bu şarkıyı koyardım. Ve fon müziğine uygun bir yere doğru yol alalım beraber.. Size aktaracağım aylaklık hikayemi okurken müziğin size eşlik etmesine izin verin lütfen sayın okur.Bu bizi daha yakın tutacaktır. Her şey tamamsa gelin sizinle şu meşhur köprüye doğru biraz yürüyelim. Köprüyü seçtim bugünkü turumuzda. Neden diyecek olursanız bazı yerleri mabedim sayarım.İnsanların içinde görünmez olabilecek yerleri. Bugün onlardan bir tanesinde oturalım istiyorum. Göğe bakma durağı gibi değil mi sizce de? Ama bugün karşıya bakacağız. Köprüden baktığınızda ileride bir köprü daha göreceksiniz sayın okur uzakta biraz evet o gördüğünüz yer, işte orayı ruhumun enkaz galerisine dönüştürmeyi düşünüyorum. Beni tanıdığınızı düşündüğüm yönlerim var düşünmediğim yönlerimi ise izninizle ben açıklayayım. Bendeniz kafası attığında ortalığı savaş alanına çeviren, zaman zaman domino etkisi yaratan seçimlerle kaosu tetikleyen, terk ettiği hatalarla anılan ki çoğunlukla dersi geç öğrendiği için o hataları epey geç terk eden, içindeki embelisin sürekli sorun çıkarmasına izin veren, kelimeleri bol keseden harcayıp bazen es vermeyi utan, evrende göze batan bir fazlalık hissi duyan (aslında öyle hissettirilen), anksiyetesiyle düşüncelerinin renk uyumuna kafa yoran öylece bir insanım.

SİZ: Desenize bazıları kaderce mimlenmiş oluyor..

YAZAR: Bilmem belki de öyledir. Belki de tanrının gerçekleştirmeyi beklediği bir felaketin oraklı kuklasıyız ya da yarım bırakılarak kenara atılmış kusurlu bir hikayenin içindeyizdir ve devamını getirmek için bir misyonlar edinmişizdir kendimize..

SİZ: Bir ayı geçkindir karantina altındayız belki de bu yüzden darmadağınık, kırılgan ya da yalnız hissediyorsun. Bu oldukça normal, belirsizlik herkesi yorar, bu sana özel bir menü değil bence. Söylesene umutsuz musun gerçekten? 

YAZAR: Ruhi bey olsa bana konuşma payı bırakmadan ”striptiz kulübünde heyecan arayan jinekolog kadar umutsuz” diye yapıştırırdı cevabı. Bense o kadar kötümser değilim aslında sayın okur.. Hikayemin acılı antolojisine dalıp gidiyorum bazen. Dostluğun ve aşkın can acımı çevreleyen ve gizleyen bir gücü vardı, şimdilerde kendileri ıstırap şekline bürünmeye başlamış gibi geliyor. Gerçi doktorum bunların toplamına manik dönemdesin diyor ama palavra. Kendi kıyametimin alametine afili bir öpücük atmışım gibi geliyor..

SİZ: Yoğurt aklımı ayran ettin desem cuk oturacak. Soru mu sormalıyım, yorum mu yapmalıyım bilemedim.

YAZAR: Lütfen kendinizi sorumluluk altında hissetmeyin. Bazen benim yazmak ve anlatma istediklerimle karşımda anlaşılanın arasındaki o uçurumda dans ediyormuşum gibi geliyor. Bazense o uçurumdan ayaklarımı sarkıtıp dansın bitmesini bekliyorum. Bu kaotik anlara eşlik ediyor olmanız yeterince değerli.. 

SİZ: Bir cümle öncesinde tescillenmiş yılgınlığı olan bir insan bir cümle sonrasında yılgınlığının üstüne kurduğu pistte dans etmekten söz ediyor. Yazmak hem hasta ediyor hem iyileştiriyor sanırım sizi yanılıyor muyum ?

YAZAR: Birikmiş ve taşmakta olan duygu yırtıklarından artakalan bir ben var sanırım. Mimarime hayran kalsamda restore etmem gereken şeyler var aslında. Bugün son kullanma tarihi geçmekte olanlara veda günü de diyebiliriz. Buraya kadar geldiğiniz için teşekkür ederim.Bildiğiniz üzere uzatarak anlatmayı severim fakat saat epey ilerledi sayın okur sizinle sohbet etmek bir zevk. Kelebek misali her şeyi bugüne sıkıştırıp hazır köprüdeyken intihar teşebbüsüne girişmeden kalkalım mı ?

SİZ: Ruhi beyin özlemini duymadınız umarım?

YAZAR: O ihtiyar bazen fazla sinir bozucu olabiliyor böyle bir gün için doğru kişiyle olduğumu biliyorum. Bence bir kahveyi hak edecek kadar iyi bir yol arkadaşı oldunuz bana. Yavaştan kalkalım bugünlük bu kadar yeter ve sizden son bir ricada bulunsam. Yürürken şiir okuyun lütfen bana..

SİZ: Elbette seve seve. O elinizdeki nedir?

YAZAR: Köprüden inelim son bir işim kaldı izninizle..Siz şiire başlayın bu arada bu beni bir hayli mutlu eder..

SİZ: Hoşunuza gideceğini düşündüğüm bir şiir geldi aklıma..

İşim gücüm budur benim,
Gökyüzünü boyarım her sabah,                                                                                                           Hepiniz uykudayken                                                                                                                   Uyanır bakarsınız ki mavi….

Dalga geçerim kimi zaman da,                                                                                                             O da benim vazifem….

(Bir anda patlama sesi duyulur.Kumandayla patlattığım köprüden gökyüzüne havai fişekler fırlar ve bir yazı belirir.. ”VOİLA! BASİT BİR VODVİL GÖNÜLLÜSÜNDEN SEVGİLERİMLE..” )

Neden üzerinde takım elbise vardı? O papyon da neyin nesiydi öyle? İçinde bulunduğu bu şamata ve kulak kabarttığı o tanıdık müzik.. Kendi içinde zincirleme oluşturan sorular ve öte yandan güvende hissettiren o müziğin de etkisiyle olduğu yerde birkaç saniye sendeledi o anda garsonlardan birinin durup ”oho merhaba sayın 13 hoş geldiniz uzun zaman oldu değil mi (gülümsemesi göz kırpar ve) her zamankinden mi” demesiyle başını savuşturdu ve (yutkunarak) ”13 mü 13 de neyin nesi böyle” diye tam konuşmaya başlamıştı ki sadece garsonun arkasından bakmakla yetindi çünkü garson bu tanıdık yüze bir merhaba deyip çoktan içkileri almak için uzaklaşmıştı.. Derin bir nefes alıp düşünmeye başladı buraya ne zaman geldim peki, ne bu şimdi bir tür rüya mı?

(sizi baştan uyarayım arkadaşlar yazarın sevilen yönetmen Nolan ile bir akrabalığı yoktur bu satırlardan sonrası inception ile doğru orantılı ilerlemeyecektir.)

Düşünce okyanusunda boğulacakken, etrafa sorgulayan gözlerle bakınırken bir an göz göze geldiği orkestra şefini tanıdığını fark etti ”bu bu o parkta ki adam! vay be ne kadar da genç görünüyor ama ama o, o günden sonra onu bir daha hiç görmemiştim” diye kendisiyle konuşarak orkestranın yanına doğru ilerlemeye başladı ”13 mü hassikomedya gerçek olabilir mi” dedi, yandan çarıklı bir gülüş attı ve durdu. ”Siz, sizi tanıyorum fakat adınızı hatırlayamıyorum”. ”Merhaba ben 42” diyerek gülümsedi orkestra şefi.. ”Anlayamıyorum buraya nasıl geldiğimi bulamamışken şimdi de karşımda bu aptal rakamlar var 13, 42 bunlarda neyin nesi bir şifre mi? ”. Gülümsemesine kelimeler ekleyerek devam etti orkestra şefi ”buraya nasıl geldiğini biliyorsun 13 burada neyi aradığını da ve aptal dediğin o rakamları söyleyen kişinin kim olduğunu da sadece düşün ve doğru soruyu bul” dedi ve müziğe devam etmek üzere ayrıldı yanından..

(Bu arada yazar 13 korkusu yaşamıyor ayrıca 42 sayısını da Konyalı olduğu için seçmedi teşekkürler)

Müziği duyabilecek kadar uzağa oradakileri detaylı görecek kadar yakına yani balkona doğru ilerledi..Yavaş yavaş düşüncelerini kontrol etmeye başladı, bir maestro edasıyla elini havaya kaldırdı orkestrayı durdurdu ve bir anda farkına vardığı şey hoşuna gitmiş olacak ki o kıkırdayan piç gülüşünü savurdu dudaklarından ”tamam” dedi  ”anlaşılan yine fazla kafein almışım kendimi kontrolsüzlükten kurmayı başarmam gerek bunu not edelim ve şu zihin sarayı olayına kafeinsiz dalmayı ve bir daha ki sefere papyon takmamayı da notlara ekleyelim ve devam edelim, hadi ama neydi o soru? ” dedi kendi kendine bir süre düşündü alnından akan teri hissedip açtı gözlerini, yutkundu, derin bir nefes aldı ve tekrar daldı sarayın avlusuna. Bu sefer ne şenlik vardı ortada ne kuru kalabalık, yıldızların parlaklığına ve sessizliğine eşlik eden iki gölge ve ortamın sessizliğini bozacak olan ilk kelimeler..

13: Demek sadece ikimiz varız şu an (gülümser ve) bir de şu müzik ha. Eee 42 tam yedi buçuk yıl oldu söz verdiğim gibi bekledim şimdi söyle bana şu sorunun cevabını, hayat, evren ve her şey hakkında tüm verileri bilmek istiyorum.

42:Bize neden rakam verdiğini hatırlıyor musun, ya da neden 13 ve 42 dediğini ?

13: 13 lasa bir sayı, hem altın oranın parçası, ayrıca mutlu sayılardan kendisi tam benim karakterimin özeti yani. 42 ise biliyorsun işte modern mit her neyse bunları konuşmak için yedi buçuk yıl beklemedim hayat ve evren diyorduk sana sorduğum şu sorunun cevabı hani..

42: Hadi ama 13 aptal biri değilsin sadece yıllardır aradığın cevabın 13 ve 42 olması seni hayal kırıklığına uğrattı. Sen her şeyin en dibini görensin sonuçta, daha derin daha düşündürücü cevaplar bekliyordun biliyorum rakamlar bile senin için rastgele seçilmiş olmazdı çünkü öyle özenle dizilmeli ki derin anlamları olmalı dimi..

13: (sinirlenir ve) ne yani bu rakamlar anlamsız mı diyorsun şimdi bana onca yıl boşa mı bekledin diyorsun..

42: seni hayal kırıklığına uğratan şey cevaplar değil 13 sorular. Soru sormayı öğrenemeden cevap bulmaya çalışıyor olmak. Tam olarak ne sorduğunu bilmiyor olmak..

Bir satranç ustasının attığı bu tokatın yüzünde bırakacağı izi göremeyebilir fakat hissedeceği kesindi..Yavaşça gözlerini açıp odasının penceresinden bahçesine doğru baktı onca zaman onca düşünce içerisinde kendisiyle yapayalnız kalmasının nedeni gerçekten bu olabilir miydi? Bir soru bir insanı ne kadar yanıltabilir? ..

 

 

 

 

 

 

 

…

 

 

 

 

 

 

 

Yarı uyur yarı uyanık tabiri caizse ambale olmuş bir vaziyette kalktı bir sigara yaktı, yaşadığı şeye anlam veremiyordu.. Sadece 5 dakika, hemen hazırlanmaya başladı o sırada her şeyi planladı kendince ”2 sene çöp ha! ” dedi, zamanın kaybına hüzünlü bir selam çaktı ve kendisiyle yemek randevusuna çıktı, oturup her şeyi konuştu kendisiyle ya da o öyle sanıyordu o gün için, bundan sonrası belliydi artık kaybetmek ya da kazanmak değil sadece hareket etmek ve kendini müziğin ritmine kaptırmak vardı onun için bilinçsizce ama tam da birçok şeyin farkındaymış gibi büyük bir güvenle, yeni sayfalarını karaladığı defteri kapattı, kalktı masasından ve yürümeye başladı. Zamanın gidişatına aldırış etmeden sadece yürüdü. Arkadaşları, okul, iş derken zaman öylece akıp gidiyordu.

Birkaç ay sonra bir kahveyle kahkaha dolu bir sohbetin ardından denklemin tüm parçaları yavaş yavaş tamamlanıyordu ya da tamamlanıyor muydu acaba?.. Sohbet bitti eve girdiği an aynaya baktı ve yandan çarklı bir gülüş attı ”bak” dedi kendi kendine ”matematik asla yanılmaz” (tabi formülü doğru yazıp denklemi doğru kurduysan). Dans tam da istediği gibi gidiyordu bedeni adeta şarkıyla sevişir gibiydi her şey kusursuzdu, sahnesinin dizaynı, müzik, dans tam anlamıyla kendi hayatının mimarıydı..

sahi orkestra neredeydi? Neyse biz kaldığımız yerden devam edelim..

Bir merhaba tüm denklemi alt üst edecekti ya da x’i ve y’yi yanlış yerlere koyduğunu anlamasını sağlayacaktı ama fevri davranışları, olayları büyütmekteki yeteneği aslında temelde kaosa olan alışkanlığı onun için sadece karmaşa temalı bir süreç başlatacaktı. Gerçi en iyi düzen en büyük kaostan doğmaz mıydı zaten, o kaosu yönetebilirsen tabi.. Evrenselliğin bağını göz ardı etmenin, kaçmanın, saklanmaya çalışmanın bir bedeli olmalıydı çünkü.. Karmaşa ve iletişim kazalarıyla dolu yorgunluklar baş gösterdi derken ona dair seçim şansı kalmış çoktan herkes onun adına kararlar vermiş, kuralları koymuş sadece onun uymasını beklercesine gözlerini onun üstüne dikmişlerdi. Hepsi kendi hikayesinin çekimine kapılmışken ona pek bir pay bırakılmamıştı ya da bırakılmış mıydı?..

Yorgunum ve ağrılar başlıklı yazılar yazıyor, kendini geceye bırakıyor sadece nefes almak ve günü bitirmekle yetiniyordu. Sanki hiçbir şey onun eksik kalmasını, yalnız hissetmesini engelleyemezmiş gibiydi artık, savruluyordu, hep düşünceli ve dalgındı, keyif alamıyor, duygularını yansıtacak hissi sinir uçlarında hissedemiyordu, saklandığın yere başını uzatıp onu çıkaracak bir kahraman bekliyordu sanki..

Bir akşam yine tekerrüre düşmüş bir kavganın ardından masasında öylece oturmuş listeden sırayla çalan şarkıların eşlik ettiği sigarasıyla sadece günün bitmesini bekliyordu. Aniden irkildi, çalan şarkıya kulak kesildi, şarkının hikayesini dinlediği günü, dinlerken hissettiği heyecanı anımsadı ”flight of ikarus”..Sahi belki de sorun buydu belki şaşırmak, heyecanlanmak, kahkaha atmak için içinde yeşermesi gereken tohum başkaydı ama o hep çürüyüp giden fidana takılı kalmıştı.. Kafasında beliren bir sürü soru onlara bir dolu olasılık kazandıran cevaplar, başı olduğundan daha çok ağrımaya başlamıştı ama durduramıyordu kendini yeni sorular yeni cevaplar. Bu sefer ağrıyan yer doğruydu aynı zaman gibi o şarkı gibi.. ”Duyuyor musun ?” dedi ve devam etti ”mükemmellik bir eylem değil bir alışkanlık”..Denklemin yanlışlığı zamanın doğruluğuna paralel ilerliyordu, o ana kadar, artık emindi müzik değişince dansta değişecekti..

Sabah uyandığında evrenin varoluş sürecinden bu yana fiyakasını bozmadan ilerleyen zamana, doğru orkestrayı ve o onu yönetecek orkestra şefini bekleyerek değil kendi kemanıyla, kendi bestesiyle eşlik edecekti..

Zaman doğrusallığını hiç kaybetmedi ve değiştirmedi.. Doğru soru, doğru kitap, doğru film, doğru aşk, doğru dokunuş, doğru şarkı.. Tohumunu attığı fikirler, onu dönüştürecek, besleyecek olanı doğru soruyu sormakla bulacaktı.. bu sefer kahvesini bay ve bayan çekim yasasıyla içmek için hazırlanıyordu,aynaya baktı gülümseyip omzuna bir öpücük kondurdu ve..

”Yeni bir merhabaya”..

SEVGİLERİMLE..

 

Dans edemediğinden şikayetçiydi oysa aslı olan yanlış şarkıyı dinliyor olmasaydı..Hep böyle hissederdi hiç dansa kalkamayacak, hiç şarkı söyleyemeyecek, hiç sevemeyecek hatta hiç yazamayacakmış gibi..Kendine çizdiği ya da onun için önceden belirlenmiş olan döngüden çıkamayacak oluşunun hüznüyle öylece şarkıyı dinler, dans edenlere karşı sigarasını yakar ve iç geçirirdi..Fark edemezdi müzik değişince dansında değişeceğini, belki de fark etmiş olsa dahi müziği değiştirecek cesareti ve dermanı bulamazdı içinde..

Böyle uyandığın kaçıncı sabah diye sorsanız alelade bir zaman dilimi söyleyip geçiştirirdi karşısındakini, avuturdu kendini ta ki o geceye kadar..Mabedi derdi bazı yerlere öyle her an gitmezdi çünkü bilirdi oralarda yeni paragrafın ilk kelimelerini yazdığını..Gittiğinde muhakkak keskin kararlarla kalkardı oradan yeni kararlar vereceği ana kadar da pek kullanmazdı oraları..Balkonda ardı arkası kesilmeyen düşünceler basıyordu küllüğe yaşlı bir kadının kaldırımda dans ettiğini görene kadar..Kadını son selamını verene kadar hayranlıkla izledi..Dansın ve müziğin ritmi öylesine işliyordu ki içine, kalbinin beton ormana dönüşmeye başladığı yerde bir filizlenme hissetti..Bir hışımla kalktı yerinden son düşünce kırıntısını bastı küllüğe ve taktı kulaklığını başladı yürümeye..En sonunda senfonisini oluşturacağı köprüye ulaşmıştı sarkıttı ayaklarını, kulağında Haggard, atmosferin zaman algısına aldırış etmeden izledi, düşündü, konuştu kulağına gelen seslerle..

Hepsi benim gerçeğim mi teorim mi ?

Tanrının oraklı kuklası mıyım yoksa kendi simülasyonumun tanrısı mıyım ?

Cevabına aldırış etmeden bir dolu soru soruyor her soruyla yeni kararlar zinciri oluşturuyordu..Bu yoğun kavgasını kendisiyle yaparken soluk soluk kalmıştı..Her anını hissediyor sanki uzun zaman sonra ilk kez nefes alıyormuş gibi havayı derin derin soluyordu..Nokta, gülümsedi ”yanlış şarkıyla kalabalığa gösteri yapmaktansa doğru şarkıyla kendine sarılmak” dedi ayaklarını uzattığı boşluktan çekti kendinden emin bir şekilde köprünün altından aceleyle bir yerlere giden, sağa sola aldırış etmeden yürüyen, içinde bulunduğu ama hiç görülmediği o kalabalığa selamını verdi ve dansına başladı..Kuğu gibi süzülüyor şarkının en asabi yerinde içindeki öfkeyi kusarcasına durmaksızın dansa devam ediyordu..Şarkı bitti son bir hamleyle gökyüzüne gülümseyen bir selam gönderdi..

Köprüden ağır ağır inerken bir burukluk vardı içinde ve tarifi 29 harfle devrim yaratacak bir haz..Kendini bağlı hissettiği zincirler sanki köprünün merdivenlerinde tek tek kırılıyor her adımında kendi özgürlüğünü yaratmaya daha da yaklaşıyordu..

Ve son basamak..

”Hayat sevdiklerimle savaştırıp sevmediklerimle seviştirmiş beni” dedi ve ekledi ”bu benim çemberimin yanılgısı” ..Önce müziğini değiştirdi sonra dansını buysa ”yeni çemberimin gerçeği” dedi..

 

Hafif esintili huzur hissi veren sakin bir gün..

İçinde bir sürü koşuşturma dolu stres veren seçimlerle geçen yorgun uyanılan bir günün aksine hiçbir şey yapmadan kahvaltı ve kahve eşliğinde gözünü açmış olmak uzun süre sonra güzel hissettirse de biraz eksik bir yanı var bugünün..Evin hissedebileceği bir yer yok.. Eşyaların bavullarda, yatağın darmadağın, kahveni karton bardaktan içerek başlıyorsun güne taşınma arifesi malum..

Yeni bir yer yeni alışkanlık ve düzen insana taze hissettirir aslında peki neden taze ve yenilenmiş hissetmiyorsun.. (Çünkü sabah yiyeceğin tokatlar şimdiden aklında çınlamaya başladı bile.)

Eşyalarını bavula koyma nedenin yeni düzen değil de kırıcı ve telafisi zor anlar olması bu duruma bir açıklama getiriyor sanırım.Havanın geçişinin verdiği bir mahmurluk mu yoksa yaşanılanların verdiği bir yorgunluk mu ya da ikisinin bütünleşip ağır hissettirmesi mi tam bilmiyorum.Sadece kitaplarınızı koyduğunuz kıyafetlerinizin olduğu yerde karton bardakta kahve içmenin hüzünlü bir yanı var tabi bi de ne kadar süre sonra fincanında kahve içeceğinin bilinmezliği..

Olmam gereken yerde miyim? Sorsalar bilmiyorum derim. Belki gerçekten de bilmiyorumdur. Belki de biliyorumdur. Kimin umurunda ki? En azından benim umurumda değil. En azından sorsalar bunu söylerim.

Göz yaşlarım bir miktar daha saklanacak belki, belki gözlerime küsüp onları akıtmayı bile hak etmediğimi söyleyerek içimde birikmeye ve beni şişirmeye devam edecekler. Kendi devasa balonuma sahip olacağım.

Sahip olmak… Daha bir kaç saat önce bundan bahsettik. Sahip olmak, aidiyet hissiyatı insanları bağlar. Bu sahiplik de beni bir yerlere bağlayacak mı? Yoksa kendim bir yerlere bağlanmayı bekleyen, havada ipini sarkıtarak boş boş dolaşan bir balon muyum? Bu sorunun cevabı beni korkutuyor mu? Belki evet, belki hayır. Kimin umurunda ki? En azından benim değil. En azından sorsalar böyle derim.

Ancak her soru, soran kişisine göre değişir diyecek karşımdaki. Çetrefilli adam şimdi Sezar’ın hakkı Sezar’a. Ancak benim hakkım da bana. Kendi özgürlüğümü yarattım, bu boka kimse karışamayacak diye yola çıkan ben değil miydim? Şimdi neden karışılmış gibi hissediyorum? İçimde hissettiğim acı beni neden hapiste gibi hissettiriyor? Yoksa özgürlüğe giden gerçek yol acının hapsinden mi geçiyor? Bunu anlamak zor. Belki hiçbir zaman anlayamayacağım. Belki de anlarım. Ama kimin umurumda ki? En azından benim değil. En azından sorsalar böyle derim..

SEVGİLERİMLE..

Hayatımda yaratacağınız gerçek sarsıntıyı bana vereceğiniz sahte dengeye tercih ederim..Sonunda ve başında kurulmuş ve kurulmayı bekleyen onca cümleye rağmen en gerçek hissettiren cümle buydu sanırım..Belki de yapmamalıydık içimizde olanı dışımızda ete kemiğe büründürüp yalanları bırakarak doğrulara sarılmamalıydık..

Acı bir tat var elimde beyazın siyaha aşkı gibi,sonbahara yakışan bir acı sızlatan ama haz veren cinsten en çokta yazdıran..

Ben çok diyeyim siz fazla anlayın işte hep aynı döngü ne hissedersen hisset ne kadar çabalarsan çabala ne kadar çok seçenek yaratırsan yarat hangi yoldan gidersen git fark etmeyecek çünkü ders sen onu öğrenene kadar hep devam edecek..

Kaos demiştik hayatımızın çıkmazına en afilli kaosu yaratıp döngüyü kıralım, becerdik tebrikler..Döngüyü kırdın küpten çıkmayı başardın lakin masalın sonu değişmedi haa tabi yeni masallar nasıl başlar nasıl biter bilmiyorum artık çokta merak etmiyorum nasılsa akla gelen kalemle sayfa sonunda dibe vuracak..

Hikayene kahraman gibi girip savaşın ortasında komutansız bırakıp gidecekler nasılsa kimse öylece ayazın ortasında ağustos sıcağı olmaz ömrüne..

Kendi hikayende suçlu,yorgun,pes etmeye meyilli olan,çırpınıp duran mağduru oynamaktan vazgeç çocuk..

Silkelen.. Hatalarımla varım, kırıp döktüklerimle, aşkımla, hırsımla, yazdıklarımla,bağırıp sustuklarımla varım en çokta gerçeklerimle..

Gerçeklerden kaçıp hayal kırıklığındaki yanılsamalara inan birine baharı sunma boşuna o gider kışa tapar çünkü..

Karanlık gecelerden aydınlık hayallere uyanma vakti..

SEVGİLİLERİMLE..

Her şey etrafında olup biterken sadece izliyor geçip gitmesini bekliyorsun bazen.Kahkahaların,eğlencen,yalnızlığın bazen bazense kalabalık oluşun öyle rastgele öyle plansız..

Bir düzeni var ruhunun öyle serkeş öyle hazırlıksız programlanmamış..Kendinle, arkadaşlarınla, işinle, okulunla zamana rastgele saçılmış ama kendi içinde oturttuğu bir düzen.. Yenisine kendini kapatmış nedenini umursamadan belki de umursayıp buna aldırış etmemeye çalışan bir düzen..

Belki de alışmak istememek ya da kaçmak alışkanlıkların sorumluluğundan..Eski alışkanlıkların üstüne kuma getirmekten korkmak belki belki de kaçmak yeni terk edilişlerden yeni kayıplardan.Öğrendiklerin mi öğreneceklerine engel yoksa var olan rutinini mi kaybetmek istemiyorsun hayatında bilmiyorum.Bu konuda bildiğim tek şey hayatta en büyük risk hiç risk almamış olmaktır..

Sen ki pişmanlıklar denizinde yanlış ağa takılmış küçük turuncu balık kalbinin torpido gözünde neler gizli öyle seni yeni olandan alıkoyan, savaşın ortasında komutansız bırakılmış gibi hissettiren mizahı cesur eylemleri ürkek..

Saatin bir önemi olmadan dakikaların keyfe keder geçtiği kaleminde,cümlelerinde hem acıyı hem tatlıyı barındıran keşfe hazır yeni alışkanlıkların, faili meçhul umutların ve heyecanların şerefine..

Sevgilerimle..

 

 

 

 

 

Ve herkes partnerini kaldırınca dansa sana aynadaki yansımayla dans etmek kalacak..

Ne için bu telaş? Saklanmadan gizlenmeden atılan adımlar ve asla cevap bulamayacak sorular..Zamanla halledilir mi gerçekten yoksa yitip gidişine alıştığın için halloldu mu dersin kendine? O ne güzel gelişti öyle raslantısal, alelacele, çat kapı..Şimdiyse durum belirsiz, yolu görünmeyen, sonucu belli lakin kabul edilmeyen, yarım bırakılan en çokta zamana emanet edilen ve hiç tamamlanmış sohbetler silsilesi..

Zaman getirmez olanı götürür derdin hep buda öyle mi olacak yoksa kendi içindeki tabuyu kıran bir hikayeye mi dönüşecek?

Ait olamamak mesela birine bir yere bir zamana hiç ait hissetmemiş olmak..Rutinlerden sıkılmak mesela ama bilmek aynı zamanda rutin olanların kalıcılığını..

Kafamın içindeki müzik hep aynıymış da anısına göre metronomu değişiyormuş gibi..Sanki yeni besteye ilhamım yokmuş ama var olanda doyurmuyormuş gibi..Hiç susmayan bir ses, kapanması mümkün olmayan sekmeler, donup kalmış pencerelerle dolu bir yapıya zamanın her şeyi düzelteceğini nasıl anlatabilirim ki?

Planlanmış programlarda değil de ansızın akrep ve yelkovana aldırış etmeden tüm çirkin düşüncelerden soyutlanmış bir buluşmanın eşiğinde kahve içmek dileğiyle..

Ben yoldaki boyalı kaldırımlarda boyasız olan yerlerinde yürüyen, küçük şeylerden büyük anılar çıkaran, radyoyu hazır müzik listelerine tercih eden, en olmadık yerlerde kahkaha atan, sinirini şiddetle değil küfürle kusan, bir düşünceyi kafasında trilyon kez tekrarlayan, gittiği her evde halıdaki desenleri sayan, kafasındakini diline dökmekten korkmayan ama kırıp dökmekten korkan, patavatsızlığı bol sırrı en derininde taşıyan, her seferinde deli gibi güvenen ve inanmaktan vazgeçmeyen, yıkıldım ama halledeceğimlerle yoluna devam eden, kelimeleri yeşilçam tadında kullanan, bir filme taktığında milyon kez izleyip hep aynı heyecanı duyan, onuncu köyde yalnız yaşamaktan korkmayıp dokuz köyden defalarca kovulan, öylece anlamsızca dans eden, şarkılar söyleyen, dürüstlük adına kötü kararlar alan, hatalı, karmaşık,takıntılı,ürkek lakin cesur,konuşmaktan bıkmayan,dinlerken merakına sürekli yenik düşen,gözünün önünde duranı saatlerce arayan, hiç aklında olmayanı hemen bulan,elinde olanlarla eğlence çıkaran olmayanları keşfetme arzusuna kapılan,yeni yerleri ararken yolculuklardan hemencecik yorulan..

Benim küçük ve aptal dünyama hoşgeldin..

Farklı şehirleri,nesli tükenmekte olan duyguları,yeni seçenek sunan tanrıları,hiç keşfi yapılmamış olanı ya da en çok kahkaha attıranı arayan..

Yazdığı cümlede bir harf yanlış olduğu için tümünü silip baştan yazan,hep görünmeyen başka bir seçenek olduğuna inanan,vakit varken tomurcukları toplamaya çalışan, genelde geç kalan, yoldan sapıp yeni yollar arayan değil yeni köprüler kurmaya çalışan, bazen kaçak bir burjuva bazen sokak aşığı bir devrimci, hiç tanımadığı göz yaşlarına eşlik ederken tanıdıklarına gülümsemek için neden sunan,şarkılarda söz tamamsa ritim halledilir diyen, resimlerde anlam ararken renkleri saymaya başlayan, konserlerde canlı izlemek yerine müziğe kendini kaptırıp gözünü kapatan, beni bana yar etmezler diye diye kendini oradan oraya savuran, insanlarda kendinden bir parça bulmaya çalışan,dikkati hep darmaduman,duygusu doruklarda,uykuyu çok seven lakin asla kavuşamayan,savurgan,aklı uçuk kaçık,su birikintilerinde zıplayan sonrasında hemen hasta olan, meleklerin çığlığıyla şeytanın fısıltısı arasında kalmış, aklındaki topal tavşanın diğerlerinin aklındaki kırk tilkiden daha hızlı olduğu,övgüsü sövgüsü bir, anlatacak çok şeyi olup dinleyeninin hiç olmadığı, kakaolu sütle çat kapı gelene gönül koyamayan, uzun cümlelerle kısa hikayeler anlatmaya çalışan, tam ciddi bir ortamda ciddiyetsiz hallere giren,kafası müzikal misali..

Tanrının sürgünü lilith’den sevgilerle..

 

İçi dolmayacak bir boşlukla yaşıyorsun geçmeyecek biliyorsun ama alışacaksın buysa o boşluğu hiç dolduramayacağının can acıtmayacak taziyesi..

Günlerdir koca kalabalıklar arasında hissettiğin bu yalnızlığının ebedi olduğunu hiç kalabalık biri olamayacağını gördün okul iş topluluk projeler insanlarla dolu bir ton hikayen var başarıların yanlışların sustukların anlattıkların her birine insanları sığdırdığın tonlarca tecrübeye sahip anıların var..

Lakin yine de içi hiç dolmamış koca bir yalnızlık fotoğraflarla dolu bavulunu tutan o el yalnız fotoğraflara bakıp iç geçiren o etten kemikten oluşum yalnız özlemi hisseden o ciğer yalnız.. Yorgunum ama çabama sağlık diyerek kendi omzunu öptüğün buruk hissettiğin kimseyle paylaşamadığın bir yalnızlık..

Birine baştan sona tüm hikayeni anlatıp kendine bir eyvallah çekesin en çokta kendinden gidesin var biliyorum..Herkes kırgın incinmiş kızgın kendince bahanelere sahip, hiçbir zaman kapında öylece ansızın sırf sen gülümse diye belirmeyeceğini bildiğin kocaman bir hiçlik aslında yaşadığın kendini ”buna da alışırım neleri yenmedim ki” tesellileriyle avuttuğunu kimse bilmeyecek olsun herkesin meşgul olduğu başkaları var ansızın gülümsettiği kırdığı için gönül almaya gittiği bir diğer yarısı var onlardan sana sıranın hiç gelmeyeceğine alışmak işte en çok o alışkanlık yakıyor ya nefesini..

Sende bir problem var biliyorsun..Takıntıların sahiplenişin garip soruların ansızın attığın kahkahalar bir anda kaşlarını çatışın aniden yaşadığın sevgi patlamaların nefret edişlerin şarkı söylerken bir anda susuşların..Kim hayatında uçurum kenarında kanat açmayı seven birini ister ki..

Sen ani yolculukların,ait olamayanın,sonu sürprizli filmlerin,kafiyesiz şiirlerin,uykusuzluğun,sonbaharın,hiç keşfedilmemişin,kanadı kırılmış olanın,yolu yalnızlıktan geçenin varisi olarak hisseden..

Yalnızlığın kadını sevgisizlikten küf tutmuş yanlarından öperim..

..SEVGİLERİMLE..

Hangi simyanın eseri bu dönüşüm..Ruhunu saran devrimci dinamikliğinin yerini ürkek ve kaçak bir burjuvaya dönüştüren şey sevgi mi sevdiklerin mi yoksa..

Osho’nun dediği gibi ”Neyi seversen o olursun sevgi simyadır.Asla yanlış şeyi sevme çünkü seni dönüştürecektir..” Peki sen son dönemde ne kadar doğru şeyi sevdin?

Kendini nadasa bıraktığın kurak bir dönemdesin kadın önünden fırsatlar koşarak uzaklaşırken bazen sadece izliyorsun bazense görmüyorsun bile.Kafanın içinde kavimler göçü yaşanıyor sense o hengamede sadece gürültüler içinde kaybolmakla meşgulsün.Önceden ne istediğini bilmesen bile ne istemediğinden emin olurdun ya şimdi bulanık fikirler yorucu seçimler sarmış her yanını.

Seçtiklerin misin kaybettiklerin mi dönüşümünü ne tarafa doğru tamamlamaya başladığını görüyorsun bu huzursuzluk verse de yeni şeyler için adım atmıyorsun hep var olanlarla oyalandığın ve en büyük kaybının zaman olduğu kurak verimsiz bir dönem..

Kendi içinde prangalara vurulmuş umudun var..Okuduğun izlediğin ne varsa hep çalış çabala anca o yolla kazınırsın derken kimse buna nasıl başlayacağından bahsetmiyor peki sen başlamanın yolunu nasıl bulacaksın?

Harabe içindeki o evden çık ve göğe bak kadın kahkahanı solduran sesini susturan varlığını görünmez edenlerden öteye göğe bak..Seni sevginle dönüştüren bu lodostan öteye kaosa sürükleyen dönüşümden uzaklaş ve silkelen artık yoksa bu dönüşüm son kanat çırpışı olacak ..

Dönüşümünün kozadan kelebeğe evrimleşmesi ve kanat çırpışlarının kaosa değil bahara sebep olması dileğiyle..

Kafanın içi yaşanılacak gibi değil ara sıra kenara çekilip bakıyorsun kimde ne kadarsın kim sende ne kadar her ikisinde de ne kadar yalnız olduğunu gördükçe biraz daha vazgeçiyorsun her şeyden herkesten en çokta kendinden ve biliyorsun kıramazlar artık seni zaten kalbinin üstünden geçtiler zamanla parmak izlerini bıraka bıraka..

Daha ne kadar yalnızlaşabilir insan dedikçe şaşırıyorsun her seferinde ne kadar ileri gidebildiğini gördükçe..En çokta her yerde olmak isteyip hiç bir yerde olamamak yoruyor seni kavuşamamış olmanın sızısı var birazda tabi gitmek isteyip kalmaların heves edip ulaşamadıkların..

Seçimlerin deli kızım seçimlerinin sonucu kırgınlık üzüntü yorgunluk vazgeçişler yarım kalmışlıklarla dolu ama olsun hala kaybetmediğin ufuk tefek umutların var sarıl onlara ve unutma en çok sen bileceksin neleri yendiğini neleri yenemediğini neleri hissetmekten korktuğunu nelerin ağrıttığını başını nelerin seni uykusuz bıraktığını ve kırgınlıklarını ama olsun bunu da atlatacaksın..

Karagözlüğüne Hacivat olacak insanlar olacak elbet bir gün kafanın içindeki dünyayı dışa vurduğunda eşlik edip güldürecek düşündürecek insanlar..Sen sadece küsme eskilerin yarattığı fırtına yüzünden yenilere, bırakma kendini kalbi ağzından daha boş daha pis olanlara samimiyetin hastalık olduğuna inandırmaya çalışanlara inat sevgiyi sahteleştirip bol keseden harcayanlara inat umudunu kaybetmemek için diren biraz daha..

Sabah yarım yamalak uyanışlarında kalabalığın içindeki  milyonlarca farklı ses tonunda görünmez olarak kalıp yalnız hissedeceğin daha çok gün var önünde işte tam o anda öp usulca omzundan ve dedi ki korkma deli kızım korkma ben varım..